Οσο πλησιάζει η μεγάλη Κυριακή κι όσο ασχολούμαι καθημερινά με την καταγραφή και προβολή της δραστηριότητας υποψηφίων και κομμάτων, τόσο εδραιώνεται μέσα μου η πεποίθηση πως προσωπικά είμαι μάλλον ασύμβατος με όλη αυτή τη διαδικασία. Ισως να φταίω εγώ, ίσως να φταίνε όλοι οι άλλοι. Απλά κάθε φορά που ακούω λέξεις όπως “εκλογές”, “υποψήφιος”, “τηλεμαχία”, “ντημπέητ”, “προεκλογικό/ή/ός οτιδήποτε” κ.ο.κ. παθαίνω αλεργία.
Τους λόγους για τους οποίους τείνω όλο και περισσότερο να γίνω fan του μεγαλύτερου κόμματος παγκοσμίως (αυτό της αποχής – με επόμενη εναλλακτική μου να είναι Γιώργος Πεταλωτής) θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω παρακάτω.
Η προεκλογική περίοδος
Κάτι μου λέει πως η προεκλογική διαδικασία, έτσι όπως υφίσταται σήμερα όχι μόνο υποτιμά τη νοημοσύνη μας αλλά κάτι ακόμη χειρότερο. Η πρώτη φορά που παρακολούθησα προεκλογική συγκέντρωση – ομιλία αρχηγού κόμματος ήταν αν ενθυμούμαι καλώς (μία κάποια ηλικία γαρ…) το 1989, όταν είχε έρθει ο Μητσοτάκουλας στην Κομοτηνή. Η πιο πρόσφατη ήταν μόλις πριν μισή ώρα, την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγας, πάλι στην Κομοτηνή. Τι άλλαξε από το 1989 μέχρι το 2009, στα μάτια ενός ανυποψίαστου ψηφοφόρου; Απλά τίποτα!
Τα κόμματα ακόμη διοργανώνουν τις ίδιες θορυβώδεις, αντιαισθητικές και πολυδάπανες προεκλογικές συνάξεις και ομιλίες των ηγετών και προβεβλημένων στελεχών τους. Πριν από αυτές έχουμε ανακοινώσεις στα τοπικά ΜΜΕ και ρύπανση της πόλης με τα πολύχρωμα παλιόχαρτά τους. (Μόνη εξαίρεση στο τελευταίο το ΠΑΣΟΚ που με απόφαση του αρχηγού του Γιώργου Παπανδρέου σε αυτές τις εκλογές δε θα κολλήσει αφίσες κάνοντας έτσι οικονομία αλλά και προστατεύοντας το περιβάλλον και την καθαριότητα των πόλεων) Στις προεκλογικές ομιλίες κυριαρχούν η ακατάσχετη ηχορύπανση και το κούνημα σημαιών από τα μέλη των κομμάτων τα οποία ποτέ δεν ακούνε τι λέει ο αγαπημένος τους πολιτικός (τόσο τους νοιάζει μάλλον) αλλά καθόλη τη διάρκεια της ομιλίας ουρλιάζουν διάφορα συνθήματα σα να βρίσκονται στο γήπεδο ή στα μπουζούκια. (Μόνη εξαίρεση σε αυτό οι οπαδοί του ΚΚΕ που όντως ακούνε τι λέει ο πολιτικός τους – χαρά στο κουράγιο τους!) Μετά ο/η ηγέτης φεύγει και πάει στο καλό για να μας θυμηθεί ξανά ίσως την επόμενη προεκλογική περίοδο ή και αργότερα. Δηλαδή με λίγα λόγια, τα ίδια εδώ και δεκαετίες;
Κι όμως, για σκεφτείτε ρε αδέρφια: τι άλλαξε τα τελευταία 20 χρόνια στην κοινωνία μας;
- Η Ελλάδα από Κούβα έγινε Ευρώπη.
- Το νόμισμά μας από δραχμή έγινε ευρώ.
- Το μολύβι και το χαρτί έγιναν πληκτρολόγιο και σκληρός δίσκος.
- Τα βιβλιάρια τραπέζης και τα χαρτονομίσματα έγιναν μαγνητικές κάρτες.
- Οι Τρεις Χάριτες συνταξιοδοτήθηκαν και οι Απαράδεκτοι είναι πλέον ευρέως αποδεκτοί.
- Το ΠΑΣΟΚ έγινε δεξιό κόμμα και η ΝΔ κεντρώο. (έτσι λέει τουλάχιστο)
- Ο Παύλος Τσίμας ξύρισε το μουστάκι. (αυτό κι αν αποτελεί εξέλιξη)
- Ο Πρετεντέρης σταμάτησε να πετάει μπουκάλια σε γήπεδα και πλέον οδηγεί Πόρσε.
- Ο Γιώργος Παπανδρέου ακολούθησε αντίστροφη πορεία από την Αννα Βίσση, αφού από διεθνή καριέρα που έκανε αποφάσισε να αφιερωθεί στα εγχώρια.
Κι όμως, οι προεκλογικές συγκεντρώσεις τα τελευταία 20 χρόνια έμειναν οι ίδιες κι απαράλαχτες όπως τότε! Μα καμία εξέλιξη, καμία αλλαγή, καμία δημιουργική φαντασία σε όλη αυτή τη διαδικασία. Οπως ακριβώς συμβαίνει στα απολυταρχικά καθεστώτα ή στις εκκλησίες. Είναι δυνατόν επί τόσες δεκαετίες να προσπαθούν να ταΐσουν στον ψηφοφόρο το ίδιο φαγητό; Βεβαίως και είναι δυνατό γι αυτό και η αποχή έχει εκτιναχθεί στα ύψη. Οσοι συμμετέχουν ενεργά σε αυτές τις διαδικασίες είναι οι πλέον “ξεχασμένοι” συμπολίτες μας αλλά και όσοι έχουν κάνει την συμμετοχή τους στα κοινά προσοδοφόρο επάγγελμα.
Η εκλογική διαδικασία
Πάς και στήνεσε στην ουρά με παιδιά, παππούδες, κυρίες, φαντάρους κ.ο.κ. για να σου δώσουν μία στίβα χαρτιά, να κρυφτείς πίσω από ένα πανί να επιλέξεις το ένα, που θα το κλείσεις στο φάκελο για να μη το δει κανείς (χεστήκαμε κι αν το δει, που ζείτε ρε δεινόσαυροι;) και το ρίχνεις σε ένα διάφανο κουτί, το οποίο στο τέλος της ημέρας καμιά 10ριά έμμισθοι και εθελοντές θα ανοίξουν, θα ελέγξουν και θα καταγράψουν το περιεχόμενο. Δηλαδή σκέτη φρίκη!
Μα είναι δυνατόν την εποχή που ΟΛΕΣ οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές συναλλαγές μεταξύ πολιτών, τραπεζών και κρατών, όλα τα τυχερά παιχνίδια όπως λόττο, τζόκερ κλπ γίνονται από το διαδίκτυο στη στιγμή να ταλαιπωρούμαστε με διαδικασίες εποχής Νεάντερταλ; Κι αν πεις ότι δε συμμετέχεις, σε κατηγορούν για αδιάφορο, απολιτίκ κι άλλες τέτοιες μπούρδες και πρέπει να αισθάνεσαι απολογούμενος στα λαμόγια, στους έμμισθους και στους χειροκροτητές αυτού του γελοίου συστήματος, όπως ακριβώς και το γνωστό τραγούδι:
Την κάνω να φύγω δειλά, δεν έχεις να πας πουθενά, κουφάλα χαλάς τη σειρά! Sir please, I don’t want to make love! You have to go inside! Μου ρίχνουν κιλίμια χαλιά…
Γιατί να μη μπορώ να ψηφίσω από το σπίτι μου, με την ψηφιακή υπογραφή μου, τον κωδικό μου και ασφαλή σύνδεση τη στιγμή που κάνω όλα τα άλλα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Να πιστέψω πως μας θεωρούν σοβαρούς όλοι αυτοί που τις τελευταίες δεκαετίες αδιαφόρησαν γι αυτά τα θέματα και τις εξελίξεις; Αντε σε λίγο να φοράμε και μπλε ποδιές και πριν μπούμε στην αιθουσα για να ψηφίσουμε να λέμε ομαδικά την προσευχή μας…
Το επίπεδο νοημοσύνης των υποψηφίων
Δε ξέρω ρε παιδιά αλλά όσο βλέπω στην τηλεόραση αλλά πολλές φορές και κατ’ ιδίαν κομματικά στελέχη και υποψηφίους σε εκλογές, τόσο πείθομαι πως οι διαδικασίες επιλογής τους δε περιλαμβάνουν το ΤΕΣΤ ΜΕΝΣΑ. Τύποι και τύπισσες που τις περισσότερες φορές προκαλούν είτε θυμό, είτε γέλιο, είτε κάτι ενδιάμεσο που σε κάνει να θες να αποδράσεις στα βουνά και στα λαγκάδια. Κι όμως, αυτοί αποτελούν στη συντριπτική τους πλειοψηφία τους ανθρώπους του συστήματος, είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι άνθρωποι που στελεχώνουν κρατικές θέσεις μεγάλης ευθύνης και φυσικά γι αυτό το λόγο και ο δημόσιος τομέας βρίσκεται σε αυτή την κατάντια.
Πως διάολο επιλέγονται αυτά τα κινούμενα χαμόγελα και γραβάτες; Μα πολύ απλά είναι οι έμπιστοι του κάθε κόμματος, της κάθε οργανωμένης δηλαδή ομάδας διεκδίκησης εξουσίας και όταν έρθει η ώρα το κόμμα να επιλέξει κάποιον για την Α ή Β θέση ποιον θα επιλέξει; Αυτόν με την ανώτερη νοημοσύνη ή με τα πτυχία από την κοινωνία; Η θα κάνει διαγωνισμό ΑΣΕΠ; Μα φυσικά τον έμπιστό του θα επιλέξει, όπως κάνουν φυσικά όλες οι οργανωμένες ομάδες προώθησης συμφερόντων, είτε είναι κόμματα, είτε άλλες οργανώσεις, είτε Στοές κλπ. Δε πα νά’ ναι και φελλός; Αρκεί να μας κάνει τη δουλειά ο “δικός” μας.
Τι είπατε; Ανθρωπιά; Αξίες; Τιμή; Νοημοσύνη; Αξιοκρατία; Σόρρυ αλλά εγώ τουλάχιστο δε γνωρίζω αν τα κόμματα υποβάλουν τα στελέχη τους σε τέτοια βάσανα ώστε να αναδείξουν αυτές τις αρετές. Απευθυνθείτε στα ίδια τα κόμματα για περισσότερες απαντήσεις.
Τι θα ψηφίσω τελικά;
Αφού η Φιλελεύθερη Συμμαχία δε συμμετέχει σε αυτές τις εκλογές, φαντάζομαι πως πρέπει να αναζητήσω κάποιο κόμμα που να ενστερνίζεται έστω κάποιες από τις αξίες μας για να δώσω την πολύτιμη ψήφο μου. Κι αφού δυστυχώς δε βρίσκω τέτοιο, είτε θα πρέπει να πάω να ψηφίσω σε εκλογές κάποιας άλλης χώρας (εκλογικός μετανάστης – λέτε να μου δώσουν και άσυλο;) είτε να το γυρίσω στην παλιά μου πρακτική, δηλαδή να ψηφίζω πρόσωπο κι όχι κόμμα. Και με τα κριτήρια αυτά ο μόνος που μπορώ να σκεφτώ τοπικά είναι ο Γιώργος Πεταλωτής, ένας άνθρωπος με ευφυία και αρχές αν και αδικημένος από το ίδιο του το κόμμα, ένας πολιτικός που εύχομαι να συναντάμε για πολλά χρόνια στην δημόσια ζωή του τόπου. Εκτός κι αν τελευταία στιγμή αλλάξω γνώμη και πάω στην παραλία, να γίνω χειμερινός κολυμβητής όπως ο Ζολώτας…
Γιώργο τι λες;
save
