ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΥΖΑΡΑΣ

Η “κου κλουξ κλαν” της Ελλάδας δε σπάει, ούτε βάζει φωτιές, κυκλοφορεί με κάμερα στο χέρι και γράφει σε κατευθυνόμενα blogs και εφημερίδες…

Ετυχε να συνομιλώ με στέλεχος του τοπικού ΠΑΣΟΚ λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου. Ενα από τα πολύ γνωστά και προβεβλημένα στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ. Η κουβέντα είχε να κάνει με πολλά και διάφορα αλλά ξεκίνησε από το ζήτημα των ημερών με ορισμένα ερωτήματα και προβληματισμούς που εκείνος μου έθετε: θα εκλεγεί ο Γιώργος (!) κι αν εκλεγεί πόσους μήνες (!!) θα μείνει στην εξουσία;

Πέρα από το πρώτο καράφλιασμα λόγω όλων όσων άκουγα εκείνη τη στιγμή (άλλο να τα διαβάζεις στις εφημερίδες κι άλλο να τα ακούς από τους ίδιους…) επικεντρώθηκα στην θέση του συνομιλητή μου πως ο Γιώργος Παπανδρέου θα μείνει λέει κανένα 6μηνο στην εξουσία γιατί τόσο μπορεί (…) και μετά θα έχουμε πάλι εκλογές. Τέτοιον πασόκο πάρ’ τον στο γάμο σου να σου πει “και του χρόνου”!

Αφησα άφωνο των συνομιλητή μου λέγοντάς του πως παρόλο που είμαι ιδρυτικό μέλος άλλου κόμματος, συντάχθηκα με τον Γιώργο Παπανδρέου ακριβώς διότι πίστεψα σε αυτόν και στο όραμα που έχει για τη χώρα και την κοινωνία μας. Τον καράφλιασα δε εντελώς, όταν του είπα ότι πιστεύω πως ο Γ.Α.Π. έχει όλα τα προσόντα να μείνει στην εξουσία όχι μόνο μία αλλά 4 – 5 τετραετίες, αν ο ίδιος το θελήσει. Μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα και να την κάνει την Ελλάδα που όλοι θέλουμε.

Γιώργο κάνε κανένα κόλπο του Γιούρι Γκέλερ να γλιτώσουμε από δαύτους και να αναπνεύσουμε ελεύθερο αέρα…

Δε πέρασαν πολλά δευτερόλεπτα από όλα αυτά και πρόσεξα πως ο συνομιλητής μου με κοιτά με ένα βλέμμα ανάμικτο, λίγο από απορία – αιφνιδιασμό και λίγο από ειρωνία του στυλ “τι λες μωρές μαλάκα τώρα…”. Αρχισε βέβαια να μου τα μασάει πως “να κι εμείς πιστεύουμε στον Γιώργο, αγωνιζόμαστε κάθε μέρα ως αργά το βράδυ για το κίνημα” κ.ο.κ. αλλά η αμηχανία του πλέον ήταν εμφανής.

Για πολλά χρόνια στο προσκήνιο και διορισμένος (ή βολεμένος, όπως προτιμάει κανείς) σε πόστα με καλές αμοιβές, είχε μάθει στην άνεση και την αφ’ υψηλού στάση απέναντι στην κοινωνία. Τώρα πια, χωρίς τα μεγαλεία του παρελθόντος, ένα μόνιμο βάσανο τον ταλαιπωρεί: το “καθεστώς του Γιώργου” που όπως πιστεύει του άλλαξε (προς το χειρότερο) τη ζωή, δηλαδή τον ανάγκασε να δουλεύει σε πραγματική δουλειά για να ζήσει!

Παλαιό μέλος του ΠΑΣΟΚ, από αυτούς τους τύπους που ενώ κινούνται στους χώρους της άκρας …χούντας, αν βρούνε χώρο έκφρασης των πλέον βαθύτερων ενστίκτων τους μπαίνουν και σε νόμιμα κόμματα και τα δίνουν όλα, αρκεί το “αφεντικό” να τους εξασφαλίσει το ψωμί και το παντεσπάνι τους. Κοινώς: κομματόσκυλα που δεν έχουν “πιστεύω” ή ιδεολογία, παρά μόνο ένστικτα της ζούγκλας.

Ζουν ανάμεσά μας!

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι το φέρουν βαρέως που ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε και διατάραξε την χλωρίδα και πανίδα της σπηλιάς που ζούσαν τόσα χρόνια. Δε τους έκανε τα χατίρια προεκλογικά, δε τους “βόλεψε” όπως περίμεναν αμέσως μετά τις εκλογές και τώρα πλέον έχουν λυσσάξει. Αν πριν τις εκλογές απλά τον ανεχόταν “για το κόμμα”, τώρα πλέον έχουν αρχίσει με κάθε τρόπο να διεκδικούν αυτό που πιστεύουν πως τους αναλογεί από την “πίττα”: θέση με καλά λεφτά ο ένας, μετάθεση / μετάταξη / διορισμό ο άλλος, έργα ο τρίτος, χρίσμα ο τέταρτος…

Τι θα πάρουν; Ο χρόνος θα δείξει. Το θέμα είναι πως πρέπει το γρηγορότερο ο άνεμος αλλαγής που φύσηξε πάνω από τη χώρα, να περάσει κι από την περιοχή μας ώστε να ανασάνουμε κι εμείς καθαρό αέρα. Ο Γιώργος ξέρει πολύ καλά ποιους έχει απέναντί του και όλα αυτά τα χρόνια στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έκανε τις κινήσεις του κι έδειξε πως θέλει και μπορεί να ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Το ζητούμενο είναι οι κινήσεις αυτές να γίνουν και στην ίδια την κοινωνία έτσι ώστε να βγει οφελημένος και ο απλός πολίτης στην καθημερινότητά του. Μια καθημερινότητα μέσα στην οποία ασφυκτιά όχι από τη φτώχια, ούτε από την ανεργία, ούτε από την έλλειψη υποδομών αλλά από τη δράση αυτόνομων ανθρώπων και ομάδων που λιμαίνονται το κράτος εδώ και δεκαετίες.

Τα προβλήματα της καθημερινότητας κάποτε αντιμετωπίζονται, οι άνθρωποι αυτοί δύσκολα πολεμιούνται γιατί είναι δικτυωμένοι και λόγω του συμφέροντός τους συνασπισμένοι τόσο καλά που μπορούν και απειλούν ακόμη και τον ίδιο το μηχανισμό που κάποτε τους ανέδειξε.

Μόνο η ξεκάθαρη πολιτική βούληση από ανώτατο επίπεδο μπορεί να τους βάλει στη θέση τους.

Τώρα με το 10% νωπό είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχουμε για να αλλάξουμε την κοινωνία προς το καλύτερο. Δεύτερες σκέψεις και δισταγμοί δεν έχουν θέση σε κανέναν, όπως και ο Γιώργος πρώτος απέδειξε τόσα χρόνια που μάλιστα ήταν στην αντιπολίτευση.

Το 10% δε το έδωσαν οι παλαιοκομματικοί δεινόσαυροι και οι καλοβολεμένοι καλοπερασάκηδες οι οποίοι δε πίστευαν στον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ακόμη και την προηγούμενη των εκλογών. Το έδωσαν οι ελεύθεροι πολίτες που πίστεψαν στο όραμα. Αυτοί που είναι έτοιμοι τόσα χρόνια για να στελεχώσουν την Ελλάδα του αύριο. Με οποιοδήποτε τρόπο, για οποιοδήποτε κόστος, αξίζει αυτοί να απογοητευτούν;

Ελεύθερο κράτος έχουμε, ελεύθερη κοινωνία όμως; Θέλουμε ελευθερία για να ζήσουμε και την θέλουμε ΤΩΡΑ.

save